Testy

Les Paul Studio od lat pozostaje jednym z najbardziej rozsądnych sposobów wejścia w świat amerykańskich Gibsonów. Nie ma całego wizualnego przepychu droższych modeli, ale zachowuje kluczowe elementy konstrukcji: mahoniowy korpus, klonowy top, wklejany gryf, skalę 24,75 cala i dwa humbuckery. Wersja Double Trouble nie próbuje zmieniać tej formuły. Dodaje natomiast kilka szczegółów, które nadają gitarze bardziej wyrazisty charakter i jeszcze mocniej podkreślają jej rockowe przeznaczenie.

Mustang od początku znajdował się nieco z boku głównego nurtu katalogu Fendera. Nie osiągnął statusu Stratocastera ani Telecastera, a nawet wśród konstrukcji offsetowych pozostawał zwykle w cieniu większych Jazzmastera i Jaguara. Tymczasem jego kompaktowy korpus, krótka menzura i nietypowy układ elektryczny tworzą instrument o bardzo własnym charakterze. Vintera III Mid ’60s Mustang ma ten charakter przypomnieć, możliwie wiernie odwołując się do pierwszych lat produkcji modelu.

Gitara barytonowa przez lata kojarzyła się z czymś osobnym. Nie z instrumentem „na wszelki wypadek”, tylko z decyzją. Z dodatkowym kolorem w arsenale studyjnym, z niskim strojem, z filmowym pomrukiem, z surfowym pogłosem albo ciężkim riffem, który nagle robi się większy nie dlatego, że ktoś dodał jeszcze więcej gainu, lecz dlatego, że cała gitara oddycha niżej. Problem polegał na tym, że barytony często były traktowane jak specjalistyczne narzędzia. Fajne, ale niekoniecznie pierwszej potrzeby.

Gitary bez główki wciąż mają w sobie coś z rekwizytu z filmu science fiction. Dla jednych wyglądają jak przyszłość, dla innych jak instrument, któremu ktoś zapomniał dokończyć projekt. I w tym właśnie miejscu pojawia się Ibanez QX527B – siedmiostrunowy headless z serii Quest, który nie próbuje być najbardziej kosmicznym obiektem na scenie, tylko możliwie sprawnie przenieść zalety takiej konstrukcji do świata gitarzystów wychowanych na bardziej klasycznych kształtach.

Telecaster jest jednym z tych instrumentów, które wyglądają tak, jakby istniały od zawsze. Trudno uwierzyć, że ta prosta, kanciasta, niemal użytkowa forma była kiedyś pomysłem radykalnym. Dziś widzimy w niej klasykę, ale w 1951 roku był to instrument z przyszłości: deska z gryfem, przetwornikami i mostkiem, który można było złożyć szybciej, naprawić łatwiej i zabrać na scenę bez lęku, że delikatne pudło rezonansowe zacznie żyć własnym życiem.

Harley Benton od dawna funkcjonuje w osobliwej przestrzeni pomiędzy „za tanie, żeby było prawdziwe” a „kurczę, to naprawdę działa”. Marka Thomanna przez lata przyzwyczaiła nas do gitar, które potrafią zawstydzić metką droższych konkurentów, choć czasem wymagają od użytkownika odrobiny cierpliwości, śrubokręta i zdrowego dystansu do fabrycznych ustawień. Fusion IV HH FR wpisuje się dokładnie w ten schemat, ale robi to z rozmachem: ma wygląd nowoczesnego superstrata, mostek Floyd Rose, prażony klon, stalowe progi, dziesięć kombinacji przetworników i cenę, która brzmi tak, jakby ktoś w dziale księgowości przegapił kilka pozycji.

Gitarzyści lubią mówić o innowacji, ale kiedy przychodzi do samego instrumentu, świat bywa zaskakująco konserwatywny. Wzmacniacze schudły, efekty zmieściły się w komputerach, modelery potrafią udawać całe ściany kolumn, a jednak kształt gitary elektrycznej wciąż najczęściej kręci się wokół pomysłów sprzed siedemdziesięciu lat. Strat, Tele, Les Paul, SG – to nie tylko instrumenty, ale język, którym opowiada się całą historię rocka. Strandberg od lat próbuje dopisać do tego języka własny alfabet. Boden Original N2.6T jest jednym z tych instrumentów, które wyglądają, jakby nie chciały przepraszać za żadne ze swoich rozwiązań.

Wszyscy wiemy, że istnieją gitary, które potrzebują chwili. Nie dlatego, że są mniej efektowne, tylko dlatego, że ich sens leży gdzie indziej niż w grubym, efektownym, teatralnym wrażeniu. PRS Fiore HH Satin jest jednym z takich instrumentów.

Sygnatury często balansują między marketingiem a realnym instrumentem. W przypadku Epiphone Fatoumata Diawara SG ten balans jest zaskakująco dobrze ustawiony. To gitara, która przyciąga wzrok, ale nie kończy się na wyglądzie.

Niektóre marki funkcjonują trochę obok głównego nurtu – niby dobrze znane, ale rzadko trafiające na pierwszy plan. Duesenberg jest właśnie jedną z nich. A szkoda, bo jeśli szukasz gitar, które łączą charakter, design i dopracowaną konstrukcję, trudno przejść obok nich obojętnie.

Minęło 13 lat od premiery pierwszego Johnny Marr Jaguar, a pod koniec 2025 roku Fender – bez większego medialnego zamieszania – pokazał jego drugą odsłonę. Na pierwszy rzut oka to wciąż ta sama idea: klasyczny Jaguar doprowadzony do formy, w której „to, co nie działało”, zostało naprawione. Różnica jest jednak fundamentalna – zamiast przetworników Bare Knuckle w stylu Jaguara dostajemy trzy single-coile typu lipstick, nawijane dla tej wersji przez Kenta Armstronga.

Większość z dziewięciu modeli Stratocastera, które Fender wprowadził z okazji 70. rocznicy powstania Strata, oferuje znajome, „sprawdzone” doświadczenie – dwukolorowy sunburst, klonowy gryf, zsynchronizowane tremolo i tak dalej. 70th Anniversary Vintera II Antigua Stratocaster wyróżnia się jednak czymś dość nieoczekiwanym. To jedyny model Vintera II w tej rocznicowej serii; jedyny hardtail; i jedyny instrument, który bez cienia wstydu bazuje na stylistyce Fenderów z lat 70. – z powiększoną główką, trzyśrubowym mocowaniem gryfu Micro-Tilt, nakrętką pręta napinającego typu „bullet” i całym tym pakietem.