Testy

Gitara barytonowa przez lata kojarzyła się z czymś osobnym. Nie z instrumentem „na wszelki wypadek”, tylko z decyzją. Z dodatkowym kolorem w arsenale studyjnym, z niskim strojem, z filmowym pomrukiem, z surfowym pogłosem albo ciężkim riffem, który nagle robi się większy nie dlatego, że ktoś dodał jeszcze więcej gainu, lecz dlatego, że cała gitara oddycha niżej. Problem polegał na tym, że barytony często były traktowane jak specjalistyczne narzędzia. Fajne, ale niekoniecznie pierwszej potrzeby.

Sztuczna inteligencja zdążyła już wejść prawie wszędzie: do wyszukiwarek, telefonów, edytorów zdjęć, programów do pisania, a czasem nawet do miejsc, w których człowiek naprawdę marzyłby o odrobinie ciszy. Teraz coraz śmielej zagląda również do świata gitarowego. I jak zwykle w tym świecie pojawiają się dwa obozy. Jedni chcą natychmiast zapytać aplikację o brzmienie „jak późny Hetfield, ale po kawie z Davidem Gilmourem”, drudzy najchętniej przykryliby telefon szmatką i stroili wzmacniacz wyłącznie gałkami, tak jak przodkowie.

Gitary bez główki wciąż mają w sobie coś z rekwizytu z filmu science fiction. Dla jednych wyglądają jak przyszłość, dla innych jak instrument, któremu ktoś zapomniał dokończyć projekt. I w tym właśnie miejscu pojawia się Ibanez QX527B – siedmiostrunowy headless z serii Quest, który nie próbuje być najbardziej kosmicznym obiektem na scenie, tylko możliwie sprawnie przenieść zalety takiej konstrukcji do świata gitarzystów wychowanych na bardziej klasycznych kształtach.

Stroik nożny to jeden z tych elementów pedalboardu, o których najczęściej przypominamy sobie dopiero wtedy, gdy zaczynają przeszkadzać. Ma być czytelny, szybki, odporny na deptanie, najlepiej niewielki i absolutnie bezproblemowy. Nie obiecuje przecież większego gainu, szerszego stereo ani magicznego „vintage feelu”. A jednak bez niego cały łańcuch efektów, nawet najbardziej wysmakowany, może w jednej chwili zabrzmieć jak próba zespołu, który jeszcze nie ustalił, w jakim jest stroju.

Telecaster jest jednym z tych instrumentów, które wyglądają tak, jakby istniały od zawsze. Trudno uwierzyć, że ta prosta, kanciasta, niemal użytkowa forma była kiedyś pomysłem radykalnym. Dziś widzimy w niej klasykę, ale w 1951 roku był to instrument z przyszłości: deska z gryfem, przetwornikami i mostkiem, który można było złożyć szybciej, naprawić łatwiej i zabrać na scenę bez lęku, że delikatne pudło rezonansowe zacznie żyć własnym życiem.

Harley Benton od dawna funkcjonuje w osobliwej przestrzeni pomiędzy „za tanie, żeby było prawdziwe” a „kurczę, to naprawdę działa”. Marka Thomanna przez lata przyzwyczaiła nas do gitar, które potrafią zawstydzić metką droższych konkurentów, choć czasem wymagają od użytkownika odrobiny cierpliwości, śrubokręta i zdrowego dystansu do fabrycznych ustawień. Fusion IV HH FR wpisuje się dokładnie w ten schemat, ale robi to z rozmachem: ma wygląd nowoczesnego superstrata, mostek Floyd Rose, prażony klon, stalowe progi, dziesięć kombinacji przetworników i cenę, która brzmi tak, jakby ktoś w dziale księgowości przegapił kilka pozycji.

Historia efektów gitarowych zna wiele przypadków sprzętu, który po latach urasta do rangi kultowego trochę wbrew własnej naturze. Nie dlatego, że w dniu premiery kosztował fortunę, miał złote gałki i błogosławieństwo butikowych kolekcjonerów, ale dlatego, że po prostu działał. DigiTech Bad Monkey należał właśnie do tej kategorii: niedrogi, praktyczny overdrive, który przez lata był raczej rozsądnym wyborem niż obiektem nabożnego kultu.

Gitarzyści lubią mówić o innowacji, ale kiedy przychodzi do samego instrumentu, świat bywa zaskakująco konserwatywny. Wzmacniacze schudły, efekty zmieściły się w komputerach, modelery potrafią udawać całe ściany kolumn, a jednak kształt gitary elektrycznej wciąż najczęściej kręci się wokół pomysłów sprzed siedemdziesięciu lat. Strat, Tele, Les Paul, SG – to nie tylko instrumenty, ale język, którym opowiada się całą historię rocka. Strandberg od lat próbuje dopisać do tego języka własny alfabet. Boden Original N2.6T jest jednym z tych instrumentów, które wyglądają, jakby nie chciały przepraszać za żadne ze swoich rozwiązań.

Wszyscy wiemy, że istnieją gitary, które potrzebują chwili. Nie dlatego, że są mniej efektowne, tylko dlatego, że ich sens leży gdzie indziej niż w grubym, efektownym, teatralnym wrażeniu. PRS Fiore HH Satin jest jednym z takich instrumentów.

Wzmacniacze typu „lunchbox” przez lata przyzwyczaiły nas do jednego: kompromisu. Mniejsza obudowa, mniej mocy, ograniczone możliwości. Victory MKX Lunchbox Head próbuje ten schemat złamać – i robi to z zaskakującą pewnością siebie.

Hazee Delay to efekt, który wygląda, jakby ktoś zrobił go dla siebie z ciekawości, z potrzeby sprawdzenia, „co się stanie, jeśli…”.

Bywają takie gitary, które od pierwszego kontaktu próbują ci coś udowodnić – głośnością, skalą, obecnością. I są też takie, które niczego nie forsują. Po prostu siadasz z nimi na kanapie i nagle okazuje się, że grasz dłużej, niż planowałeś. Gibson L-00 w wersji Century 12-Fret należy do tej drugiej kategorii wioseł.