EPIPHONE FATOUMATA DIAWARA SG

Sam projekt ma znaczenie – Fatoumata Diawara to artystka, która łączy afrykańskie korzenie z nowoczesną ekspresją, i ten instrument w pewnym sensie robi to samo: klasyczna forma SG, ale z rozszerzoną paletą brzmień i bardzo świadomie dobraną elektroniką.

Konstrukcyjnie nie ma tu niespodzianek – mahoń, wklejany gryf, klasyczna menzura Gibsona. Ale już sam gryf zasługuje na uwagę. Profil Custom C jest pełniejszy, z wyraźnymi „ramionami”, ale dobrze wyprofilowany. Nie jest szybki w shredowym sensie, ale daje solidne oparcie pod ręką i bardzo naturalne czucie.

Co ważne – setup. Od razu czuć, że instrument jest przygotowany do grania, a nie do „poprawek po zakupie”. Progi są dobrze wykończone, podstrunnica równa, strojenie stabilne. To jedna z tych gitar, które wyjmujesz z futerału i po prostu zaczynasz grać.

Na sucho SG jest żywa i rezonująca, z wyraźnym atakiem i dobrą odpowiedzią na dynamikę. Nie ma tu „martwego środka” – wszystko reaguje szybko i czytelnie.

Elektronika to miejsce, gdzie ta gitara naprawdę zaczyna się wyróżniać. Dwa humbuckery Alnico Classic Pro to dopiero punkt wyjścia. Każdy potencjometr głośności ma coil-split, a kontrola tonu przy necku pozwala wejść w tryb out-of-phase.

W praktyce oznacza to, że klasyczne trzy brzmienia SG to tylko początek.

Mostkowy pickup daje wyraźny, lekko agresywny atak z dobrze kontrolowaną górą – jest „sting”, ale łatwy do ujarzmienia gałką tone. Neck jest pełniejszy, cieplejszy, ale nie zamula – zachowuje klarowność i dobrze współpracuje z dynamiką prawej ręki.

Najciekawiej robi się w pozycjach mieszanych. Jest tu sporo „dzwonienia”, sprężystości i takiej lekko „telecasterowej” energii, której nie zawsze spodziewasz się po SG. Cofnięcie jednego z potencjometrów szybko prowadzi w stronę bardziej fazowych, „Greeny” klimatów.

Pod lekkim przesterem gitara zachowuje swoją jasność i atak, ale daje się łatwo wygładzić – wystarczy subtelnie cofnąć tone i nagle robi się bardziej kremowo, bardziej klasycznie. To instrument, który nagradza pracę gałkami.

Coil-splity nie są tu tylko dodatkiem. Owszem, odchudzają brzmienie, ale w kontekście zespołowym okazują się bardzo użyteczne – szczególnie przy rytmicznym graniu, gdzie robi się więcej miejsca w miksie. Możliwość mieszania splitów z pełnymi humbuckerami i dodatkowo dorzucenia fazy daje naprawdę szeroką paletę.

To nie jest SG ograniczona do blues-rocka. To SG, która spokojnie wychodzi poza ten schemat.

Pod względem wykonania – bardzo solidnie. Hardware robi wrażenie (locking tunery w tej cenie to miły bonus), a całość jest spójna wizualnie. Ember Red z grafiką inspirowaną Mali wygląda odważnie, ale nie kiczowato. Jeśli już się czepiać, to drobiazgów – pojedyncze, lekko ostre końcówki progów. W praktyce nie wpływa to na komfort gry, ale warto odnotować. Największym zaskoczeniem jest jednak to, jak „gotowy” to instrument. To nie jest gitara, którą trzeba dopieszczać, żeby zaczęła działać. Ona działa od razu. I chyba to jest najlepsze podsumowanie – to sygnatura, która nie jest tylko podpisem na główce, ale realnym narzędziem do grania.

Plusy:

• Bardzo wygodny gryf i świetny fabryczny setup
• Szeroka paleta brzmień dzięki rozbudowanej elektronice
• Dobra jakość wykonania i sensowne dodatki (locking tunery, futerał)
• Uniwersalność wykraczająca poza klasyczne SG

Minusy:

• Drobne niedoskonałości wykończenia progów