PRS FIORE HH SATIN

To gitara sygnowana przez Marka Lettieriego – gitarzystę, który nie gra pod gitarę, tylko przez nią. I to słychać. Fiore od początku było próbą stworzenia czegoś na pograniczu klasycznego „superstrata” i bardziej wyrafinowanego narzędzia sesyjnego. W wersji HH ten balans przesuwa się jeszcze wyraźniej w stronę funkcjonalności.

Konstrukcyjnie to wciąż znajoma forma: korpus z jesionu bagiennego, przykręcany klonowy gryf, menzura 25,5 cala. Ale zamiast klasycznego układu przetworników dostajemy dwa humbuckery zaprojektowane specjalnie pod ten model. I to zmienia więcej, niż mogłoby się wydawać. Już na poziomie wykonania trudno mieć jakiekolwiek zastrzeżenia. PRS Guitars od lat gra w tej lidze, w której niedoróbki po prostu się nie zdarzają – i tutaj nie jest inaczej. Satynowe wykończenie typu open pore eksponuje strukturę drewna, a jednocześnie sprawia, że gitara wygląda mniej „fabrycznie”, bardziej naturalnie. Bez pickguardu, z elektroniką schowaną od tyłu, Fiore HH ma czystą, niemal ascetyczną linię.

Najważniejsze jednak zaczyna się w rękach.

To jedna z tych gitar, które od pierwszych minut sprawiają wrażenie „ustawionych”. Niska akcja, perfekcyjnie wykończone progi, stabilne tremolo – wszystko działa tak, jak powinno, bez potrzeby ingerencji. Profil gryfu jest znajomy, ale nie banalny. Trochę PRS-owego Pattern Thin, trochę inspiracji starymi Fenderami – z lekkim zaznaczeniem „V” w niższych pozycjach i bardziej pełnym profilem wyżej. Efekt jest taki, że nie myślisz o grze. Po prostu grasz. I to sporo.

Fiore HH nie sprawia wrażenia instrumentu, który trzeba „rozgryźć”. Raczej takiego, który od początku daje poczucie kontroli. To szczególnie ważne, jeśli traktujesz gitarę jako narzędzie pracy, a nie tylko inspirację do wieczornego grania. Brzmieniowo robi się jeszcze ciekawiej.

Humbuckery w tym modelu nie próbują być ani ekstremalnie nowoczesne, ani przesadnie vintage’owe. To raczej środek – bardzo świadomie ustawiony. W trybie szeregowym dostajemy pełne, nasycone brzmienie z wyraźnym środkiem, ale bez zamulenia. Mostek ma odpowiedni „atak”, gryf daje gęstość i miękkość, która dobrze sprawdza się przy bardziej melodyjnych partiach.

Prawdziwa zabawa zaczyna się jednak po przełączeniu w tryb równoległy. Każdy z przetworników może pracować w tej konfiguracji niezależnie, co daje brzmienia bliższe single coilom – jaśniejsze, bardziej sprężyste, ale bez typowego dla nich przydźwięku. To rozwiązanie, które w praktyce okazuje się bardziej użyteczne niż klasyczny coil-split. Nie chodzi tylko o barwę. Chodzi o przewidywalność.

Fiore HH daje poczucie, że niezależnie od ustawienia dostaniesz coś użytecznego. Clean brzmi klarownie i selektywnie, funkowe zagrywki mają odpowiedni „snap”, a po włączeniu przesteru gitara nie traci definicji. To nie jest instrument, który zaskakuje – raczej taki, który nie zawodzi. I właśnie dlatego tak dobrze sprawdza się w kontekście pracy.

To gitara, którą można zabrać na koncert bez większego zastanowienia. Taka, która odnajdzie się w różnych stylistykach i nie wymaga walki o miejsce w miksie. Dzięki układom równoległym zachowuje elastyczność, a przy tym pozostaje cicha – bez typowego dla single coilów brumu. Oczywiście można zadać pytanie, czy taki model był w ogóle potrzebny. W ofercie PRS nie brakuje gitar z dwoma humbuckerami i tremolo. Różnica polega na tym, że Fiore HH nie próbuje być kolejną wariacją na temat. To bardziej dopracowanie konkretnej idei – instrumentu „dla grającego”, nie dla katalogu.

Czy to gitara dla każdego? Niekoniecznie. Estetyka super-S z dwoma humbuckerami to wciąż nisza. Do tego cena, która lokuje ją w segmencie poważnych narzędzi, a nie impulsowych zakupów. Ale jeśli szukasz instrumentu, który łączy komfort, przewidywalność i szeroki zakres brzmień bez konieczności kompromisów, trudno przejść obok niej obojętnie. Fiore HH nie robi hałasu wokół siebie. Nie musi.