DUESENBERG STARPLAYER CBR

Starplayer to model, który przez lata zdążył urosnąć do statusu wizytówki firmy. Wersja CBR, przygotowana z okazji 30-lecia serii, na pierwszy rzut oka wygląda znajomo – ale pod lakierem kryje się kilka istotnych zmian.

Zamiast klasycznej półpudłowej konstrukcji mamy tu bardziej zwartą, komorowaną bryłę z mahoniowym korpusem i cieńszym, płaskim topem z klonu. To subtelna, ale ważna różnica – instrument jest bardziej skupiony w ataku i mniej „powietrzny”, niż sugerowałby wygląd. Gryf to jednoczęściowy klon o menzurze 648 mm, z profilem medium D – i to jeden z tych przypadków, gdzie nazwa naprawdę oddaje charakter. Leży w dłoni bardzo naturalnie: nie jest ani przesadnie masywny, ani zbyt smukły. Coś pomiędzy klasycznym Gibsonem a nieco pełniejszym, vintage’owym profilem.

Już na sucho gitara robi bardzo dobre wrażenie. Jest sprężysta, rezonuje równo i ma wyraźny, „dzwoniący” charakter. Nie jest ultralekka, ale ta masa pracuje na korzyść sustainu i ogólnego feelingu. Duesenberg od lat wyróżnia się hardware’em i tutaj nie jest inaczej. Całość utrzymana jest w charakterystycznym, art déco stylu – od kluczy po detale przy pickupach – ale to nie tylko estetyka. Tremola (autorska wariacja na temat Bigsby’ego) działa wyjątkowo płynnie, a dzięki przemyślanej konstrukcji nie generuje typowych problemów ze strojem. Mostek również reaguje na pracę vibrato, co przekłada się na stabilność i komfort grania. To jedna z tych gitar, które sprawiają wrażenie „ułożonych” – wszystko działa tak, jak powinno.

Jeśli chodzi o elektronikę, mamy sprawdzony zestaw: humbucker Grand Vintage przy mostku i P-90 Domino przy gryfie. I to połączenie robi robotę. Mostkowy pickup brzmi jak dobrze podkręcony klasyk – jest pełny, ale nieprzesadzony, z wyraźnym środkiem i górą, która pozostaje czytelna, ale nie kłuje. Sprawdza się zarówno w czystych partiach, jak i przy mocniejszym gainie.

Neckowy P-90 to zupełnie inna historia – bardziej otwarty, lekko „wokalny”, z piękną dynamiką przy czystych ustawieniach i charakterystycznym, lekko chropowatym pazurem po przesterowaniu. Co ważne, oba pickupy są dobrze zbalansowane, więc przełączanie między nimi nie wymaga walki z poziomami.

Pięciopozycyjny przełącznik daje więcej niż standardowe trzy barwy. Oprócz klasycznych ustawień mamy tu wariacje, które wchodzą w rejony znane z gitar typu Tele czy subtelnie „out of phase” miksów. To nie są efekty dla efektu – każde ustawienie ma sens i realne zastosowanie, szczególnie przy pracy z dynamiką i gałką volume.

Zakres brzmień jest naprawdę szeroki – od czystych, jazzujących klimatów, przez klasyczny rock, aż po bardziej ziarniste, „stonesowe” riffy. To gitara, która nie zamyka się w jednym stylu, tylko zachęca do eksploracji.

Starplayer CBR nie próbuje być najbardziej „semi” w swojej klasie. Zamiast tego daje bardziej skupione, lekko lespaulowe fundamenty z dodatkiem przestrzeni i charakteru wynikającego z komorowanej konstrukcji. To bardzo świadomy balans. I chyba to najlepiej podsumowuje tę gitarę – dużo tu przemyślanej inżynierii, ale podanej w sposób, który nie przytłacza. Wszystko ma swoje miejsce, wszystko działa.
Jeśli do tej pory omijałeś Duesenberga, to może być dobry moment, żeby to zmienić.

Plusy:

• Bardzo dopracowana konstrukcja i świetna ergonomia gryfu
• Szeroki, muzyczny zakres brzmień
• Wysokiej klasy hardware (szczególnie Tremola)
• Bardzo dobra grywalność i fabryczny setup

Minusy:

• Styl retro nie każdemu podejdzie
• Waga mogłaby być nieco niższa