GIBSON LES PAUL STUDIO DOUBLE TROUBLE

Nazwa odnosi się przede wszystkim do dwóch odkrytych humbuckerów Burstbucker Pro w kolorze Double Classic White. Wizualnie pasują do kremowych ramek przetworników, bindingu podstrunnicy i jednowarstwowej płytki ochronnej, tworząc spójną, lekko vintage’ową całość. W praktyce to właśnie brak metalowych osłon najmocniej odróżnia ten model od standardowego Les Paula Studio wyposażonego w te same przetworniki.

Reszta konstrukcji pozostaje bliska regularnej wersji Studio. Mamy dwuczęściowy mahoniowy korpus z centralnie łączonym, rzeźbionym klonowym topem, jednoczęściowy mahoniowy gryf i palisandrową podstrunnicę. Gitara nie ma bindingu wokół korpusu, ale podstrunnica została już nim wykończona, a końce progów osłaniają charakterystyczne dla Gibsona nibsy.

Brak oprawy korpusu od lat dzieli gitarzystów. Dla jednych Les Paul bez tego detalu zawsze będzie wyglądał jak model niepełny, dla innych to zupełnie nieistotna różnica, szczególnie gdy instrument zachowuje właściwe proporcje, dobrze leży w rękach i brzmi zgodnie z oczekiwaniami. Double Trouble zdecydowanie należy oceniać przede wszystkim z perspektywy użytkowej. Nie udaje kolekcjonerskiej repliki, lecz oferuje możliwie bezpośredni kontakt z klasyczną konstrukcją Gibsona.

Największą zmianę względem tradycyjnego wyobrażenia o Les Paulu czuć jednak jeszcze przed podłączeniem kabla. Testowany egzemplarz waży 3,45 kg, czyli wyraźnie mniej niż wiele gitar tego typu. Odpowiada za to system Ultra-Modern Weight Relief, w którym korpus został wewnętrznie odciążony w znacznie większym stopniu niż w starszych wariantach Gibsona.

Dla purystów może to być argument przeciwko instrumentowi. Les Paul kojarzy się przecież z dużą masą, ciężarem na ramieniu i solidnością niemal porównywalną z meblem. Z praktycznego punktu widzenia tak lekki egzemplarz jest jednak ogromną zaletą. Gitara nie ciąży podczas dłuższej próby, nie wymusza częstych zmian pozycji i znacznie mniej obciąża plecy podczas grania na stojąco.

Korpus jest przy tym o około 3 mm cieńszy niż w droższych wersjach Standard, ale w codziennym użytkowaniu trudno uznać tę różnicę za istotną. Instrument nadal ma znajomy kształt, odpowiednio układa się względem ciała i nie sprawia wrażenia zubożonej konstrukcji. O jego niższej masie przypomina głównie komfort, a nie wizualna odmienność.

Gryf otrzymał profil SlimTaper. Jest to stosunkowo płytkie „C” z delikatnie spłaszczonym tyłem, znane z wielu współczesnych Gibsonów. Nie daje poczucia obcowania z grubym, historycznym gryfem, ale pozwala szybko poruszać się po całej długości podstrunnicy i dobrze współpracuje zarówno z klasycznym chwytem akordowym, jak i bardziej współczesną techniką.

Menzura wynosi 629 mm, czyli 24,75 cala, a promień palisandrowej podstrunnicy to 12 cali. Zastosowano 22 progi medium jumbo oraz trapezowe markery z akrylu. Szerokość przy siodełku wynosi 43,6 mm. Graph Tech dostarcza samo siodełko, które w testowanym egzemplarzu zostało poprawnie nacięte i nie powodowało problemów ze stabilnością stroju.

Fabryczne ustawienie gitary nie wymagało interwencji. Akcja strun była komfortowa, gryf nie domagał się korekty, a instrument utrzymywał strój również podczas mocniejszego grania i częstego używania podciągnięć. W tej klasie cenowej powinien to być standard, ale w przypadku gitar opartych na tradycyjnych rozwiązaniach konstrukcyjnych nadal warto to podkreślić.

Mostek to Nashville Tune-O-Matic o poszerzonym zakresie regulacji, współpracujący z lekkim aluminiowym strunociągiem stopbar. Klucze Gibson Deluxe z pokrętłami typu keystone dobrze pasują do klasycznej estetyki instrumentu i pracują bez wyczuwalnych luzów. Całe metalowe wyposażenie wykończono w chromie i niklu.

Jakość wykonania stoi na wysokim poziomie. Lakierowanie jest równe, krawędzie czyste, a praca progów sugeruje instrument z wyższej półki niż ta, do której Studio bywa mentalnie przypisywane. Nie ma tu dekoracyjnego nadmiaru, ale nic nie wygląda przypadkowo ani prowizorycznie.

Testowana wersja została wykończona w kolorze Dirty Lemon Burst. To jeden z dwóch dostępnych wariantów, obok Cherry Sunburst. Paleta jest więc ograniczona, lecz oba wykończenia dobrze pasują do pomysłu Double Trouble. Nitrocelulozowy lakier ma połysk, ale nie sprawia wrażenia przesadnie grubej warstwy odcinającej drewno od dłoni.

Najważniejszym elementem układu elektronicznego są dwa humbuckery Gibson Burstbucker Pro. Każdy z nich ma własny regulator głośności i barwy, a klasyczny trójpozycyjny przełącznik pozwala wybrać przetwornik gryfowy, mostkowy lub oba jednocześnie. Potencjometry Volume wyposażono w przełączniki typu pull uruchamiające funkcję coil-tap.

W praktyce Double Trouble nie brzmi jak ciężki, ciemny i przesadnie tłusty Les Paul. Owszem, ma znajomą głębię i kremowość, ale nie przykrywa nimi artykulacji. W dźwięku jest sporo przejrzystości, a środek nie zamienia się w jednorodną, gęstą masę.

Przetwornik gryfowy oferuje miękkość i odpowiednią głębię, lecz nie staje się mulisty nawet przy niższych ustawieniach regulatora Tone. Pojedyncze dźwięki pozostają czytelne, akordy zachowują rozdzielczość, a charakterystyczna dla Les Paula gładkość nie odbywa się kosztem definicji.

Na czystym kanale można uzyskać ciepły, okrągły dźwięk do bluesa, spokojniejszych partii rockowych i bardziej tradycyjnego grania. Po dodaniu przesterowania przetwornik dobrze radzi sobie z długimi frazami, szerokim vibrato i płynnymi partiami solowymi.

Humbucker przy mostku nie jest przesadnie ostry. Ma odpowiednią ilość ataku i jasności, ale nie wbija się w uszy cienką, agresywną górą. Przy lekkim crunchu zaczyna ujawniać swój najlepszy charakter: dynamiczny, sprężysty i lekko surowy.

To właśnie przy umiarkowanym wzmocnieniu gitara pokazuje najbardziej vintage’ową stronę. Brzmienie nie jest nadmiernie skompresowane, reaguje na siłę uderzenia i pozwala płynnie przechodzić od lżejszego ataku do bardziej nasyconych akordów. Burstbuckery Pro mają w tym instrumencie więcej otwartości, niż mogłaby sugerować ich nazwa i konstrukcja.

Odkryte cewki mogą delikatnie podkreślać górę pasma. Nie oznacza to jednak, że mostkowy humbucker staje się zbyt jasny. Nadal zachowuje odpowiednią masę i bardzo dobrze współpracuje ze wzmacniaczem ustawionym na klasyczny rockowy crunch.

Pozycja środkowa jest szczególnie użyteczna. Oba przetworniki są dobrze zrównoważone pod względem poziomu, dlatego nie trzeba korygować ich wysokości ani kompensować dużej różnicy głośności. Można wykorzystać dwa regulatory Volume do szybkiego ustawienia proporcji pomiędzy jasnością mostka a pełnią gryfu.

Funkcja opisana jako coil-tap działa subtelniej niż typowe rozłączanie jednej cewki humbuckera. Nie zmienia gitary w klasyczny instrument single-coilowy i nie powoduje gwałtownego spadku poziomu sygnału. Atak staje się nieco bardziej zaokrąglony, a barwa odrobinę lżejsza i mniej skupiona.

Różnica najlepiej ujawnia się przy czystym lub lekko przesterowanym dźwięku. W położeniu środkowym można na przykład uruchomić coil-tap tylko dla przetwornika mostkowego, ograniczając jego ostrzejszą górę i uzyskując bardziej miękką mieszankę. To raczej dodatkowy odcień niż całkowicie nowe brzmienie, ale właśnie dzięki temu pozostaje muzycznie użyteczny.

Gitara bardzo dobrze reaguje na artykulację. Delikatniejszy atak daje bardziej otwarty i spokojny dźwięk, mocniejsze uderzenie dodaje kompresji oraz harmonicznych. Nie ma tu wrażenia, że instrument od początku narzuca jedną, przesadnie gęstą barwę niezależnie od sposobu grania.

Lekka konstrukcja najprawdopodobniej wpływa na sposób odpowiedzi korpusu. Nie oznacza to, że gitara brzmi cienko lub traci charakter Les Paula. Można jednak usłyszeć nieco szybszą reakcję i większą otwartość niż w wielu ciężkich egzemplarzach o bardzo zwartym, skupionym środku.

Właśnie dlatego Double Trouble może przypaść do gustu gitarzystom szukającym wcześniejszych, bardziej „burstowych” barw. Nie jest to oczywiście historyczna replika ani instrument z Custom Shopu, ale ogólny charakter pozostaje żywy, dynamiczny i mniej przytłoczony niskim środkiem.

Brak bindingu korpusu oraz zastosowanie mocnego odciążenia mogą budzić opór wśród tradycjonalistów. Warto jednak oddzielić oczekiwania kolekcjonerskie od codziennego grania. Studio Double Trouble jest wyjątkowo wygodnym Les Paulem, którego można bez problemu używać podczas długiej próby, koncertu czy wielogodzinnej sesji nagraniowej.

To szczególnie ważne dla muzyków, którzy lubią brzmienie tej konstrukcji, ale unikają jej ze względu na masę. Egzemplarz ważący 3,45 kg zbliża się pod tym względem bardziej do wielu współczesnych gitar typu solidbody niż do stereotypowego, ciężkiego Les Paula.

Instrument zachowuje przy tym podstawowe zalety modelu: krótka menzura ułatwia podciąganie strun, mahoniowy gryf daje znajome poczucie stabilności, a dwa humbuckery oferują szeroki zakres klasycznych rockowych barw. Nie trzeba walczyć z gitarą, aby wydobyć z niej charakter.

Double Trouble jest wersją limitowaną, ale jej cena odpowiada regularnemu modelowi Studio. W zestawie znajduje się miękki futerał. W porównaniu z droższą wersją Standard Double Trouble oszczędność jest znaczna, a najważniejsza różnica sprowadza się do bardziej oszczędnego wykończenia, nie zaś do całkowicie odmiennej koncepcji brzmieniowej.

Dla części gitarzystów brak twardego futerału w instrumencie tej klasy może być rozczarowaniem. Z drugiej strony gitara została pomyślana jako bardziej dostępny, użytkowy Gibson, więc producent wyraźnie ograniczył elementy, które nie wpływają bezpośrednio na granie.

Les Paul Studio Double Trouble nie jest kompromisowym substytutem „prawdziwego” Les Paula. To pełnoprawny instrument, który świadomie rezygnuje z części dekoracji i dużej masy. Zyskuje dzięki temu wyjątkowy komfort, zachowując klasyczną konstrukcję i charakterystyczną paletę dźwięków.

Największą zaletą tego modelu jest łatwość, z jaką można z nim żyć. Gitara dobrze stroi, nie wymaga korekt po wyjęciu z futerału, jest lekka, wygodna i brzmi dynamicznie. Nie trzeba jej usprawiedliwiać ceną ani pozycją w katalogu.

Gibson Les Paul Studio Double Trouble będzie szczególnie dobrym wyborem dla gitarzystów szukających klasycznego, rockowego instrumentu bez zbędnego przepychu. Ma w sobie wystarczająco dużo tradycji, aby rozpoznać ją po pierwszym akordzie, ale jednocześnie jest znacznie przyjaźniejsza dla ramienia i kręgosłupa niż większość modeli kojarzonych z tym kształtem.