BLADE Tetra Standard

Przez dwadzieścia lat zbierał lutnicze doświadczenia przywracając do życia, reperując i modyfikując najróżniejsze instrumenty, by w roku 1982 rozpocząć własną produkcję. Debiut gitar Blade odbył się w październiku 1987 roku na pokazie w Tokio. Rok później wytwory lutnicze Gary'ego E. Levinsona spotkały się z entuzjastycznym przyjęciem na targach Musikmesse w Niemczech. Dziś, marka Blade rozprowadzana jest w ponad trzydziestu krajach, a na liście endorserów znajdziemy ponad sto nazwisk znanych muzyków z całego świata.

Budowa

Blade Tetra Standard wpisuje się na długą listę instrumentów nawiązujących do drugiej w historii gitary basowej, po modelu Precision, stworzonej ponad pół wieku temu przez Leo Fendera. Powiedzmy sobie szczerze – Jazz Bass to ikona muzyki rozrywkowej i kamień milowy w historii basowych instrumentów. Czy można więc w tym temacie powiedzieć coś nowego? Korpus Tetry zbudowano z północnoamerykańskiej olchy, gryf o profilu „C” z klonu, a podstrunnicę o radiusie 400mm z palisandru. Na niej nabito 20 progów średniej grubości. Na główce zamontowano tradycyjne, vintage'owe klucze oraz okrągłe drzewko napinające struny. Siodełko wykonane jest ze specjalnie zaimpregnowanej kości, dzięki czemu w miejscu kontaktu ze struną występuje zjawisko samosmarowania. Dostęp do pręta regulacyjnego to firmowy patent „E-Z Access” – ukryty został pod zaślepką z napisem „Levinson”. Sercem układu elektrycznego są dwa przetworniki Blade JS-1 Alnico Single Coil oraz trzy potencjometry: VOLUME, BALANCE i TONE. Pierwszy z nich nie wymaga komentarza. Drugi umożliwia ustawienie proporcji przystawek w sygnale wyjściowym. Trzeci reguluje oczywiście barwę, ale nie tylko. Jest to potencjometr push-pull, którym uruchamiamy aktywny system BMB-1. Jest to skokowe podbicie środkowego pasma o poziomie od zera do 14 decybeli ustawianym za pomocą mini potencjometru, ukrytego z tyłu instrumentu za pokrywą baterii. Gitara wychodzi z fabryki wyposażona w struny Elixir, komplet kluczy, kabel oraz w zapinany na suwak futerał obszyty materiałem.

Wrażenia

Struny ustawione są fabrycznie wysoko, a relief gryfu trochę zbyt płasko, przez co instrument wydaje się początkowo dość twardy. Są to jednakże sprawy do indywidualnej regulacji „pod rękę” – dzięki załączonym kluczom można dokonać korekty w ciągu kilku minut. Płaski radius podstrunnicy pozwala na dość niskie ustawienie strun nad jej całą powierzchnią. Jej wygoda jest sprawą subiektywną i będzie zależała od tego, czy po instrument sięgnie zwolennik konstrukcji tradycyjnych czy nowoczesnych. Jak przystało na tę klasę cenową instrument jest wykonany i wykończony z dbałością o szczegóły. Od tej strony nie można się tu prawie do niczego przyczepić. To „prawie” to niemożność obniżenia przetworników pod najniższymi strunami – trzeba by jednak odkręcić płytkę by poznać tego przyczynę. Brzmienie z deski charakteryzuje się przewagą środka i przytłumioną górą – chociaż nie jestem do końca pewien, czy za tę zbytnio „zaokrągloną” górę pasma nie są odpowiedzialne struny Elixir. Zaskakujący zdecydowanie na plus jest sustain – wybrzmiewanie strun jest długie i równomierne, a drgania korpusu niezwykle mocne. Włączenie prądu potwierdza to co słychać było już na sucho w najwyższym paśmie, ale jego środek staje się zdecydowanie łagodniejszy i mniej uwypuklony. Brzmienie jest mruczące i aksamitne co słychać na załączonych próbkach. Włączenie systemu BMB-1 podbija środkowe pasmo i dodaje charakteru, który można by określić jako „growl”. Uświadamia to grającemu założenia konstruktora – przystawki o charakterystyce „scoop” z aktywnym, dostępnym pod gałką potencjometru mid-boosterem, którego poziom można regulować. Daje to bonus nieobecny w standardowym Jazz Bassie – bardziej wyrazisty, skupiony, rockowy sound – to zdecydowanie opcja mogąca się w grze przydać.

DANE TECHNICZNE
korpus: olcha
gryf: klon
podstrunnica: palisander
przetworniki: 2x JS-1 Alnico Single Coil
elektronika: BMB-1 Mid Boost potencjometry: VOLUME, BALANCE, TONE
DOSTARCZYŁ FX-Music Group